Σύνταξη στα 68 από το 2030 στην Ελλάδα – Στα 72 έως το 2080!

Θα προλάβουμε άραγε να βγούμε στη σύνταξη ή θα δουλεύουμε μια ζωή; Το ερώτημα δεν είναι πλέον απλώς ένα σχήμα λόγου, αλλά μια πραγματικότητα που αρχίζει να διαγράφεται μέσα από τις δυσοίωνες δημογραφικές προβλέψεις για την Ελλάδα.

Η νέα έκθεση της Κομισιόν προκαλεί προβληματισμό, καθώς εκτιμά ότι το όριο συνταξιοδότησης, από τα 67 έτη που ισχύει σήμερα, ενδέχεται να αυξηθεί στα 68 το 2030, στα 70 το 2055 και να φτάσει ακόμη και τα 72 χρόνια έως το 2080. Πρόκειται για προβολές που βασίζονται στη σύνδεση των ορίων ηλικίας με το προσδόκιμο ζωής και όχι για αποφασισμένες αλλαγές.

Πίσω από αυτές τις εκτιμήσεις βρίσκεται το μεγάλο πρόβλημα του δημογραφικού. Η Ελλάδα γερνάει, οι γεννήσεις παραμένουν σε χαμηλά επίπεδα και ο πληθυσμός αναμένεται να μειωθεί από 10,2 εκατομμύρια το 2030 σε μόλις 7,6 εκατομμύρια το 2080.

Την ίδια ώρα, οι πολίτες άνω των 65 ετών θα αποτελούν το 34,6% του πληθυσμού, ενώ το εργατικό δυναμικό ηλικίας 20-64 ετών προβλέπεται να μειωθεί κατά περίπου 1,58 εκατομμύρια άτομα.

Με απλά λόγια, λιγότεροι εργαζόμενοι θα καλούνται να στηρίξουν περισσότερους συνταξιούχους. Και κάπου εδώ αρχίζει η μεγάλη αγωνία για το μέλλον της ασφάλισης.

Για τον σημερινό εργαζόμενο, που πληρώνει εισφορές επί δεκαετίες, η προοπτική να χρειαστεί να φτάσει στα 68 ή ακόμη και στα 70 χρόνια για να αποχωρήσει από την εργασία δεν είναι καθόλου ενθαρρυντική. Ιδιαίτερα όταν πρέπει να αντιμετωπίσει την ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς και την εργασιακή ανασφάλεια.

Το ερώτημα είναι αν η λύση στο δημογραφικό θα είναι να δουλεύουμε όλο και περισσότερα χρόνια ή αν επιτέλους θα υπάρξουν ουσιαστικές πολιτικές για τη στήριξη των νέων οικογενειών, την αύξηση των γεννήσεων και τη δημιουργία θέσεων εργασίας.

Γιατί η σύνταξη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι το δικαίωμα κάθε ανθρώπου που εργάστηκε μια ζωή να μπορέσει κάποια στιγμή να ξεκουραστεί. Και αυτό το δικαίωμα δεν μπορεί να μετατρέπεται σε έναν διαρκώς μετακινούμενο στόχο.

Αγγελική Βερόγκου