Κουρί Κοζάνης: Εικόνες εγκατάλειψης στον αγαπημένο χώρο των οικογενειών
Το Κουρί αποτελεί εδώ και χρόνια έναν από τους σημαντικότερους χώρους αναψυχής για τις οικογένειες της Κοζάνης. Καθημερινά, ιδιαίτερα τους ανοιξιάτικους και καλοκαιρινούς μήνες, δεκάδες γονείς και παιδιά επιλέγουν το καταπράσινο σημείο για βόλτα, παιχνίδι και άθληση. Ωστόσο, η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η παιδική χαρά και οι αθλητικές εγκαταστάσεις προκαλεί έντονο προβληματισμό.
Σπασμένες τραμπάλες, φθαρμένα παιχνίδια και εγκαταστάσεις που δείχνουν να έχουν αφεθεί στην τύχη τους συνθέτουν ένα σκηνικό παραμέλησης σε έναν χώρο που θα έπρεπε να αποτελεί σημείο αναφοράς για τη νεολαία και τις οικογένειες της περιοχής.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η κατάσταση στο γήπεδο μπάσκετ, όπου οι μπασκέτες έχουν ξηλωθεί εντελώς. Παραμένει άγνωστο ποιος ή ποιοι προχώρησαν στην απομάκρυνσή τους, με αποτέλεσμα ο χώρος να είναι πλέον ακατάλληλος για χρήση από τα παιδιά και τους νέους που συνήθιζαν να αθλούνται εκεί.
Οι εικόνες εγκατάλειψης προκαλούν απογοήτευση στους επισκέπτες, οι οποίοι βλέπουν έναν από τους ελάχιστους ελεύθερους χώρους ψυχαγωγίας της πόλης να υποβαθμίζεται συνεχώς. Σε μια εποχή όπου οι επιλογές για ασφαλές παιχνίδι και δημιουργική απασχόληση των παιδιών είναι ήδη περιορισμένες, η κατάσταση στο Κουρί αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία.
Κάτοικοι και γονείς εκφράζουν την ανησυχία τους, ζητώντας άμεσες παρεμβάσεις για την αποκατάσταση των ζημιών και τη συντήρηση των εγκαταστάσεων. Όπως επισημαίνουν, η προστασία των δημόσιων χώρων δεν αποτελεί μόνο ευθύνη των αρμόδιων φορέων αλλά και όλων των πολιτών.
Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό: αν αφήσουμε να καταστραφούν και οι λιγοστοί χώροι που προσφέρονται για παιχνίδι, άθληση και κοινωνική συναναστροφή, τι θα απομείνει για τα παιδιά της Κοζάνης;
Το Κουρί δεν είναι απλώς ένα πάρκο. Είναι ένας χώρος που συγκεντρώνει καθημερινά οικογένειες, παιδιά και νέους. Και η σημερινή του εικόνα δεν τιμά κανέναν. Η αποκατάσταση των φθορών και η προστασία του δημόσιου αυτού χώρου είναι ανάγκη και απαίτηση της τοπικής κοινωνίας, πριν η εγκατάλειψη γίνει οριστική πραγματικότητα.
Στυλιανή Δερμιτζάκη
